KUNG

IF ni Rudyard Kipling

(Hubad binisaya)

Kung makahupot ka sa imong galamhan kun ang tanan kanimo

Kay nawad-an na sa ila ug mga pasangil gipahid sa imo,

Kung makasalig ka sa kaugalingon kun wala nay salig ang mga tawo,

Apan masabtan mo ang maduhaduhaon nilang pagtoo;

Kung makapaabot ka ug sa paghulat di ka mabudlay ni mapul-an,

O bisan pa ikaw gitumutumo-an, sa mga bakak di ka manginlabot

O bisan pa ikaw gikasilagan, dili ka motugyan sa kapungot,

Galing, di ka makita nga labing maayo ni motabi nga may labing kinaadman.

Kung ikaw makadamgo -- apan dili mo agalon ang mga damgo;

Kung ikaw makapinsar -- apan dili mo tungdanan ang mga pinsaminto;

Kung mahimamat mo ang kadaugan ug ang katalagman

Ug matagad kang duha ka mangingilad nga walay kalainan;

Kung masugakod mo nga madunggan ang gisulting kamatuorang

Gilisu-baliko sa mga limbong aron himoong lit-ag alang sa mga buang

O makita ang kabtangan nga sa kinabuhi mo gihalaran, maguba,

Ug mahugno, ug mapanday mo sila balik gamit ang pudpod nang hiraminta.

Kung makahugpo kag usa ka bungdo sa tanan nimong kadaugan

Ug isugal-pusta ang tanan ug kas-ang dula sa hantakan

Ug mapildiru ug mosugod balik pag usab sa sinugdanan

Apan di man lang motabi sa kaminghuy sa imong kaparutan;

Kung makapugos kas imong kasing-kasing ug kaugatan ug kalabitlabitan

Sa pag-alagad ug tiwas human nga nangawala na ang tanan,

Ug nan padayon lang kun ang nahabilin nimo kawad-on nalang

Gawas sa kabubut-on nga nag-ingon kanila: 'Padayon lang!'

Kung makatabi ka uban sa katawhan ug mabinantayon sa imong hiyas,

O mokuyog uban sa mga kaharian - ug di mawad-an sa maayong taras,

Kung walay mga kalaban ni kahigalaan ang makapasakit nimo,

Kung tanan katawhan dunay pagtagad nimo, apan dili tanto;

Kung mapaigo-an nimo ang walay pasaylo nga minuto

Ug kaunoman ka-gutling nga bili sa gilay-on sa dagan,

Imoha na ang kalibutan ug tanan nga imong makaplagan,

Ug -- labaw sa nga tanan -- mahimo kang matuod nga tawo, anak ko!