By: Maanyag
Taipei City, Taiwan
 
Sa matag mumho nga mitagak sa imong lamesa,
Nakahunahuna ka ba,
Sa milyon milyon nga mga baba,
Nga wala makatilaw niana?
 
Kay aala mo tingale masinati,
Ang kahapdos sa tiyan nga ilang gibati,
Nga pugos na lamang gitikuko ang kagutom,
Nag-antos sa tumang kapaet nga nahiagom.
 
Mga sulaan nga yano mo lang gilabay,
Bisan igo rang nakusian og gamay,
Wala ra ka magmahay,
Samtang ang uban gasuwa ra intawon og asin og kamay.
 
Kay wala nimo masulayi,
Kun unsa ang tumang kapobre,
Dili nimo masabtan,
Ang magdul-ay sa mga pagkaon nga lamian.
 
Sa matag balde sa tubig nga imong gi-usikan,
Wala ba nimo mahibal-an?
Nga daghan timawa sa tibuok kalibutan,
Nga gahulat lang sa pagbundak sa ulan?
 
Nga bisan sa kainit sa panahon,
Mas tinguhaon pa nila ang magdag-om,
Aron may tubig nga pangkaligo, panglaba, og panghugas,
Pangkilis sa diyotay nilang lung-agonong bugas.
 
Busa ayaw pagdangan sa mga grasya,
Nga sa pagkakaron nabuhong ka pa,
Kay tingale'g ugma damlag,
Dili mo na kini maangkon pa'g usab...