By: Maanyag of Taipei City, Taiwan
 
Dili lalim ang bayi kon magmabdos,
Siyam ka bulan intawn kining magaantos,
Maglipong-lipong, magsuka-suka,
Init ang ulo, ang lawas magluya.
 
Ang mga gipamati dili masabtan,
Gawas kon ikaw niagi na pagkainahan,
Sa mga daga pa og sa tanang mga laki,
Mga gipamati sa mabdos dili gayod masinati.
 
Usahay lisod pang sabton sa ilang bana,
Sa mga panahong kini magpangala na,
Bisan unsa ra ang gustong kaunon,
Kapuliki si dodong kung asa pangitaon.
 
Manggang hilaw maoy kasagarang pangayuon,
Ambot kung ngano mangita ang mabdos og aslom,
Lahi raba ang bation kon dili kini mahatagan,
Maguol og taman, magsakit ang dughan!
 
Ang hangyo sa mabdos ayaw ibaliwala,
Kay lisod na simbako makuhaan unya,
Dili mahimutang, dili malipay,
Sa kaguol basin maghilak nalang si inday.
 
Sa pagdagan sa mga bulan,
Magkadako na pod ang tiyan,
Magsakit gayod ang bat-ang,
Maglakaw nga magbakang-bakang.
 
Dali kaayong kapuyon ang babaying mabdos,
Hilabina kon magbaktas og pipila ka metros,
Magsakit ang bagtak, grabe ang hangos,
Dili lang kana ang mga pag-antos...
 
Grabe pa ang kasakit inig pagpanganak,
Laming ikawras, may'ng ipaak,
Dili gayod mapugngan ang pagshagit,
Dili matukib ang maong kasakit.
 
Ang pagmabdos dili tiawtiaw,
Peligroso kaayo og puno sa kakuyaw,
Busa angay lang nga pasalamatan ta ang atong mga inahan,
Nga mi-antos sa tanang kasakit mahimugso lang ta aning kalibutan.